அம்மம்மா.. கேளடி தோழி... -137

137 அன்றொரு நாளின்..  அந்திமழைப்பொழுதை.. அன்பே.. நீ மறந்தாயோ... ? மழைக்காற்று உடல் துளைத்தது... ராதிகா சேலையின் தலைப்பை இழுத்து...


137
அன்றொரு நாளின்.. 
அந்திமழைப்பொழுதை..
அன்பே.. நீ மறந்தாயோ...?

மழைக்காற்று உடல் துளைத்தது... ராதிகா சேலையின் தலைப்பை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள்.. சென்னையைப் போல தேனூத்தில் அவளால் சுடிதாரைப் போன்ற உடைகளை அணிய முடிவதில்லை... நைட்டியைக் கூட.. இரவு நேரங்களில் தூங்கும் வேளையில் மட்டுமே அணிகிறாள்.. அவளுக்கும்.. பாலமுரளிக்குமான அறைக்குள் மட்டும்தான் அவள் அதையும் அணிய முடியும்...
"அம்மா... காய்ஞ்ச துணிகளை கொண்டாந்-திருக்கேன்..." மீனாட்சி குரல் கொடுத்தபடி அவற்றை மாடி ஹாலில் இருந்த சோபாவில் போட்டாள்...
"நான் பார்த்துக்கிறேன்.. நீ போ.." ராதிகா பால்கனியை விட்டு விலகி ஹாலுக்குள் வந்தாள்...
அன்னம் போன்ற நடையுடன் வந்தவளைப் பார்த்த மீனாட்சிக்கு 'ஐயோ... பாவம்...' என்றிருந்தது...
'ம்ஹீம்... இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வர்றப்போ இந்தம்மா புள்ளி மானைப் போல துள்ளிக் குதிச்சிக்கிட்டு இருந்தாங்க... இப்ப என்னடான்னா... அழுத்தி மிதிச்சா தரைக்கு வலிச்சுருமோன்னு... மெதுவா நடந்து வர்றாங்க.. பெரியவீட்டு மருமகளா ஆனா இப்படித்தான் ஆகனுமா.. நல்ல வேளைடா சாமி.. எனக்கு இந்த பொழைப்பு இல்லை..'
மீனாட்சி கீழே போய் விட்டாள்.. ராதிகா நிதானமாக அமர்ந்து துணிகளை மடிக்க ஆரம்பித்தாள்... கையில் துணியிருக்க... அவள் சிந்தனை எங்கேயோ இருந்தது...
மாடிப்படிகளில் அழுத்தமான காலடியோசை கேட்டது... அவள் மனம் படபடத்தது... எதிர்பார்ப்புடன் மாடிப் படிகளின் வளைவில் விழி பதித்தாள்... அவளது எதிர்பார்ப்பு வீனாகவில்லை... அங்கே பாலமுரளிதான் வந்து கொண்டிருந்தான்... அவனைக் கண்டதும் ஒளிர்ந்த அவள் கண்களைக் கண்டதும்... அவனது இமை துடித்தது.. பேசாமல் அறைக்குள் போய் விட்டான்...
'இந்த மௌன விரதம் எதற்காக..?' 
ராதிகாவின் கண்களில் அழுகை கொப்பளித்துக் கொண்டு வந்தது.. அடக்கிக் கொண்டாள்...
'எதிரிகூட இரக்கம் காட்டி விடுவாங்க... இவன் அதைவிட கொடுமையாய் என்னை நடத்துகிறானே...'
உதட்டைக் கடித்தபடி எழுந்தவள்... மடித்து வைக்கப்பட்ட உலர்ந்த துணிகளில் அவளுக்கும்.. பாலமுரளிக்குமானதை பிரித்து எடுத்து அங்கேயே வைத்துவிட்டு.. மேகலாவின் துணிகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மாடிப்படிகளில் இறங்கினாள்...
இரவுச் சமையலுக்காக காவேரியிடம் உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருந்த மேகலாவிடம் துணிகளைக் காட்டியவள்...
"உங்க ரூமில் வைத்து விடவாத்தை..?" என்று வினவினாள்...
"இருக்கட்டும்மா... இப்படிக்கொடு... நான் கொண்டு போய் வைச்சுக்கறேன்... முரளி வந்துட்டான்... நீ அவனைக் கவனி..."
"ஆகட்டும்..."
மேகலாவின் கையில் துணிகளைக் கொடுத்து விட்டு.. பதுமையைப் போல சமையலறைப் பக்கம் நகர்ந்த ராதிகாவின் மீது மேகலாவின் பார்வை படிந்தது...
"என்ன மேகலா.. உன் மகனுக்கு கல்யாணமாகி ரெண்டு வருசமாகப் போகுது... இன்னுமா உனக்கு பேரன்.. பேத்தி வேணும்னு தோணலை...?"
கோவிலுக்குப் போயிருந்தபோது... அங்கே பெருமாளை சேவிக்க வந்திருந்த பொன்னுமணி வேண்டுமென்றே கேட்டது அவள் நினைவுக்கு வந்தது...
இப்போதெல்லாம் இதுபோன்ற கேள்விகளை அவள் அடிக்கடி கேட்க நேரிடுகிறது... ஆரம்பத்தில் இந்தக் கேள்விகளை மேகலா அலட்சியம் செய்தாள்...
"அதுக்கென்ன அவசரம்..? மருமக சின்னப் பொண்ணு... படிச்சுக்கிட்டு இருக்கிறப்பவே என்மகன் தாலியைக்கட்டி கூப்பிட்டுக்கிட்டு வந்துட்டான்... மெதுவாத்தான் பெத்துத் தரட்டுமே..." என்று சொன்னாள்...
மெல்ல... மெல்ல... கேள்விகளின் வீரியம் கூடி.. பதில்களின் அழுத்தம் தேய்மானமானது...
"அதுக என்ன விவரம் தெரியாததுகளா..? ஒரு வருசம் ஆறப்போட்டு புள்ளையைப் பெத்துத் தரலாமுன்னு இருப்பாக..." என்று சொல்ல ஆரம்பித்தவள்...
"நம்ம கையில என்ன இருக்கு..? எல்லாம் அந்த பெருமாளின் கையில தான இருக்கு..?" என்று பதில் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்து விட்டாள்...
மறந்தும் கூட இவற்றைப் பற்றி அவள் மருமகளிடம் சொல்வதில்லை.. ஏனிப்படி என்று கேட்பதில்லை...
ஆனாலும்... மாமியாருக்கான அந்த இன்னல்களை ராதிகா மிக நன்றாகவே அறிவாள்...
மேகலாவின் கூடவே போகும் மீனாட்சிதான் உலகச் செய்திகளை ஒலிபரப்புவதில் கெட்டிக்காரி ஆயிற்றே.. மற்றவர்களை சமாளிக்க முடியாமல் மேகலா திணறுவதை ராதிகாவிடம் ஒப்பிக்கா விட்டால் அவளுக்கு தலை வெடித்து விடாதா..?
கூடவே... அவற்றைக் கேட்டாவது... அந்த வீட்டில் மழலைச் சத்தத்தை ராதிகா ஒலிக்கச் செய்து விடமாட்டாளா என்ற அவளின் அடிமனதின் ஆசையும் இருந்தது...
"கேட்டிங்களாம்மா சேதியை..." என்று ஆரம்பித்து அவள் செய்தியை ஒலிபரப்பி முடிக்கும் போது ராதிகாவின் முகம் வாடிவிடும்...
'ஏன் இந்தம்மா இப்படி விசனப்படுது..?' மீனாட்சிக்குப் புரியாது...
அது என்னவோ... எல்லா விவரங்களையும்... செய்திகளையும் அலசி ஆராய முனைபவள்... இதைப் பற்றி மட்டும் பேசவே மாட்டாள்... அதுதான்... ராதிகாவிற்கு அவள் கொடுத்து வந்த மரியாதைக்கு அடையாளமாக இருந்தது... மறந்தும் கூட மீனாட்சி.. ராதிகாவின் அந்தரங்கத்தை ஆராய முற்பட்டதில்லை...
சமையலறையிலிருந்து... சூடான வடைகளையும்.. காபித் தம்ளரையும் டிரேயில் ஏந்திக் கொண்டு வெளியே வந்த ராதிகாவின் பார்வை... மேகலாவின் பார்வையை சந்தித்தது...
அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவில்லை... இருந்த போதிலும்.. மாமியாரின் மனதில் செல்லரித்துக் கொண்டிருக்கும் கவலையை ராதிகாவால் உணர முடிந்தது... அவள் பார்வையை தழைத்துக் கொண்டு மாடி யேறினாள்...
"சூடா.. வடையும்.. காபியும் கொண்டு வந்திருக்கேன்..."
ராதிகா அறையிலிருந்த டீப்பாயின் மீது டிரேயை வைத்தபோது அவன் எதுவும் சொல்லாமல்... பால்கனிக்கு எழுந்து சென்றான்...
'இவன் என்னை என்னன்னு நினைச்சிருக்கான்..?' ராதிகாவின் மனதில் கோபம் துளிர்த்தது...
அவள் கோபப்பட்டு என்ன ஆகப்போகிறது என்ற நினைவுடன் உதட்டைக் கடித்தபடி.. அவள் பால்கனிக்கு டிரேயைத் தூக்கிச் சென்று அங்கிருந்த ஸ்டூலில் அதை வைத்தாள்...
கைகளை மடித்து தலைக்கு அணைவாய் கொடுத்தபடி.. சாய்வான மூங்கில் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து.. கொட்டும் மழையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்.. காபியின் வாசனையை நுகர்ந்தவனாய் திரும்பிப் பார்த்தான்.. அவனது உதாசீனத்தில் மனம் புண்பட்டிருந்த ராதிகா அங்கிருந்து அகன்று விட்டாள்.. அவளில்லாத பால்கனியில் சூழ்ந்திருந்த வெறுமை அவன் மனதிலும் நுழைய... வடையை எடுத்துக் கடிக்க ஆரம்பித்தான்...
மழை நேரம் என்பதால் இருள் சூழ்ந்து விட்டிருந்தது.. எவ்வளவு நேரமாக சிந்தனையுடன் கொட்டும் மழை நீரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்... என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை... ஏனென்று கேட்க யாருமில்லாத அநாதையைப் போல அவன் உணர்ந்தான்...
ராதிகா அவனிடம் அதிகம் பேசுவதில்லை... அவள் பேசும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளுக்கும் அவன் பதில் சொல்வதில்லை... சளசளவென்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் மேகலாவோ... எப்போதும் ஏதேனும் ஒர் சிந்தனையுடன் மௌனமாக இருக்கிறாள்...
அந்த வீட்டில் ஒர்விதமான சோகமூட்டம் படிந்திருப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது... அதை உடைக்க அவன் எந்தவொரு முயற்சியையும் செய்யவில்லை... முடிந்தவரை.. வீட்டுக்கு வராமல் தொழில்களிலேயே தன்னை அமிழ்த்திக் கொண்டிருந்தான்... அதையும் மீறி வீட்டுக்கு வரும் நேரங்களில்... தனிமையில் தன்னை புதைத்துக் கொண்டான்...
அவளைச் சுற்றி அவன் எழுப்பிவிட்ட அகழியைத் தாண்ட... அவன் தாயும் முயலவில்லை... ராதிகாவும் முனையவில்லை... அவர்களும் தனித்தனித் தீவுகளாக அந்த வீட்டில் சிதறுண்டார்கள்...
வானம் கிடுகிடுத்தது... கரிய மேகத்துக்கிடையே.. நீண்ட வெளிச்சக்கோடு... வெள்ளியாய் மின்னி மறைய... அவன் அறைக்குள் போக எழுந்தான்... அறையில் ராதிகா இல்லை... அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்... மாடி ஹாலின் முடிவிலிருந்த மற்றொரு பால்கனியில் ராதிகா அமர்ந்திருப்பது தெரிந்தது... பாலமுரளி மாடி ஹாலில் நின்று கொண்டிருப்பதை அறியாதவளாக.. அவனுக்கு முதுகு காட்டி.. மழையிருட்டை வெறித்தபடி... அவள் மெல்லிய குரலில் பாடிக் கொண்டிருந்தாள்...
"சில காலமாய் நானே...
             சிறை வாழ்கிறேன்...
    உனைப் பார்த்ததினால்தானே...
             உயிர் வாழ்கிறேன்...
    பூக்கள் விரிக்கிறேன்...
             பூக்கள் வளர்க்கிறேன்...
    சில பூக்கள்தானே... மலர்கின்றன...
             பல பூக்கள் ஏனோ.. உதிர்கின்றன...
    பதில் என்ன கூறு...
             பூவும் நானும் வேறு..."
அந்த ஹாலில் பரவி விரவிய அந்தப் பாடல் வரிகளில் முகிழ்ந்த சோகத்தில் முரளியின் மனதில் வேதனை படர்ந்தது... பால்கனிச் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த அவளின் தோற்றம்... சோகச் சித்திரத்தைப் போல இருந்தது...
"குலதெய்வமே..! எந்தன்...
             குறை தீர்க்க... வா...
    கை கூப்பி நின்றேன்...
             கரை சேர்க்க வா...
    நீயே அணைக்க வா...
             தீயை அணைக்க வா...
    நீ பார்க்கும் நேரம் பனியாகிறேன்..
             உன் மார்பில் சாய்ந்து
                 குளிர் காய்கிறேன்..
    எதுவந்த போதும்...
             இந்த அன்பு போதும்..."
தீனமான அவளது குரலில் பாலமுரளியின் இதயம் குழுங்கியது... இந்த அன்பு போதுமென்கிறாளே... எந்த அன்பை அவன் அவளுக்குத் தந்தான்..? அன்பில்லாத வாழ்க்கையை வாழ்பவள் எதை வைத்து இந்த அன்பு போதுமென்று கொண்டாடுகிறாள்...? தண்டனை கொடுப்பதற்கென்று தாலியைக் கட்டியவனிடம் என்ன சுகத்தை அவள் கண்டாள்..? பார்வையிலே அமிலத்தை உமிழ்கிறவனின் பார்வை பார்த்து எப்படி அவள் பனியாகிறாள்...? சாய்ந்து கொள்ள அவன் தோள் கூடக் கொடுக்கவில்லை... அப்புறம் எப்படி... அவன் மார்பில் சாய்ந்து அவளால் குளிர்காய முடியும்...?
    "ஏதேதோ எண்ணம் வளர்த்தேன்..
            உன்கையில் என்னைக் கொடுத்தேன்..
      நீ தானே புன்னகை மன்னன்..!
             உன் ராணி நானே...
     பண்பாடும் பாடகன் நீயே...
             உன் ராகம் நானே..."
அவளது குரல் குழைந்து நெகிழ்ந்து ஒலித்தது... அந்தப் பாடலில் சிறைபட்டிருந்தவன் அவளையே பார்த்த வண்ணம் அசையாமல் நின்றான்... அவளது நீண்ட பின்னல் தரையில் படர்ந்திருக்க... அவள் முழங்கால்களைக் கட்டியபடி அமர்ந்திருந்தாள்...
அடிக்கடி அவள் இப்படித்தான் அமர்கிறாள் என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டான்... முழங்கால்களில் தலைiயும் சாய்த்துக் கொள்கிறாள்... அவளுக்கு சாய்ந்து கொள்ள.. அதைவிட்டால் வேறு புகலிடம் இல்லையோ என்ற கழிவிரக்கத்தில் அவன் மனம் வலித்தது...
வெளியே கொட்டிக் கொண்டிருந்த மழை நீரின் திவலைகள் அவள்மேல் தெறித்து விழுந்தன... அவளைக் கூப்பிட்டுச் சொல்லலாமா என்று வாய் திறந்தான்.. பின்னர் ஒரு பெருமூச்சுடன் தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு.. ஹாலில் இருந்த சோபாவை சப்தம் எழும்ப இழுத்துப் போட்டான்... அவனது முயற்சி பலித்தது... அந்த சப்தத்தில் திரும்பிப் பார்த்த ராதிகா சட்டென்று எழுந்து வந்து.. அவனைக் கடந்து.. மாடிப் படிகளில் இறங்கிப் போய் விட்டாள்...
'ஒரு வார்த்தை பேசியிருக்கலாம்...
அவன் மனம் ஏங்கியது... அவளிடம் அவன் பேசமாட்டான்தான்... ஆனாலும்... அவள் பேசுகின்ற வார்த்தைகளை கேட்க அவனுக்குப் பிடிக்கும்.. மெல்லிய சங்கீதமாக ஒலிக்கும் அவளது குரலோசையில் அவன் கட்டுண்டு போவான்.. ஆனால்.. அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ள மாட்டான்...
இதுதான் வாழ்க்கை என்ற முடிவுக்கு அவன் வந்து விட்டான்.. அவளுக்கும் அதை உணர்த்தி விட்டான்.. அதற்குப் பின்னால்... வீணையின் ஸ்வரங்களாக கிளம்பும் இந்த சின்னச்சின்ன ஆசைகளால் யாருக்கு என்ன பயன்..?
அவள் மனதில் வாழ்வின் மீதான ஆசை துளிர் விடுவதை அவன் விரும்பவில்லை.. அந்த விதையை விதைத்து ஆதரவு நீருற்றுவதால் வருத்தப்படப் போவது அவள்தான் எனும்போது.. அதை ஆரம்பத்திலேயே தவிர்ப்பதுதான் அவளுக்கு அவன்செய்யும் நன்மையாக இருக்கும் என்று அவன் எண்ணினான்...
தாமரையிலைத் தண்ணீராய் தாமரை இருக்கலாம்... தம்பதிகள் இருக்கலாமா..?


Name

அகல்விளக்கு,24,அக்கினிப் பறவை.,32,அந்திமழை பொழிகிறது..,6,அம்மம்மா.. கேளடி தோழி...!,175,ஆசையா.. கோபமா...?,15,உயிர்தேனே..! உன்னாலே.. உயிர்த்தேனே..,33,உன்னோடு நான்,25,எங்கிருந்தோ ஆசைகள்...,90,ஒற்றையடிப்.. பாதையிலே..,9,கடாவெட்டு,1,கல்யாணமாம் கல்யாணம்,1,கல்லூரிக் காலத்திலே..,14,சொல்லாமலே பூப்பூத்ததே ..,35,தஞ்சமென வந்தவளே,33,தென்னம்பாளை,1,தொடுவானம்,18,நதி எங்கே போகிறது...?,5,நிலாவெளியில்,17,பனித்திரை,1,புலர்கின்ற பொழுதில்,42,மகராசி,3,மழைச்சாரலாய் மனம் நனைத்தாய்...,32,முகங்கள் -part -II,9,முகில் மறைத்த நிலவு.,41,மூரத்தியின் பக்கங்கள்,13,மௌனமான நேரம்..,22,ராக்கெட்,1,ராதையின் நெஞ்சமே..,24,வந்தாள் மகாலட்சுமியே...,27,வாங்க பேசலாம்,9,
ltr
item
Muthulakshmi Raghavan Novels: அம்மம்மா.. கேளடி தோழி... -137
அம்மம்மா.. கேளடி தோழி... -137
https://1.bp.blogspot.com/-7bQaJ4mIjpM/XcQtlzr6ZqI/AAAAAAAAAuk/L8ts7SEdDt4_uue1UKKZ2GTNVf2ZNTRegCPcBGAYYCw/s320/Ammama%2BKeladi%2BTholi%2B1.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-7bQaJ4mIjpM/XcQtlzr6ZqI/AAAAAAAAAuk/L8ts7SEdDt4_uue1UKKZ2GTNVf2ZNTRegCPcBGAYYCw/s72-c/Ammama%2BKeladi%2BTholi%2B1.jpg
Muthulakshmi Raghavan Novels
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/2020/04/ammammaakeladitholi-137.html
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/2020/04/ammammaakeladitholi-137.html
true
5064978942293848112
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share. STEP 2: Click the link you shared to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy