எண்ணியிருந்தது ஈடேற -34

முத்துலட்சுமி ராகவன் எழுதிய எண்ணியிருந்தது ஈடேற... பாகம் - 5           ஆசிரியர் கடிதம்... என் பிரியத்துக்குரிய வாசக... வாசகிக...


முத்துலட்சுமி ராகவன் எழுதிய
எண்ணியிருந்தது ஈடேற...
பாகம் - 5
         
ஆசிரியர் கடிதம்...

என் பிரியத்துக்குரிய வாசக... வாசகிகளே...!
     தாய், தந்தை காட்டுவது பெற்றெடுத்த பிள்ளையென்ற பாசம்.. உடன் பிறந்தவர்கள் காட்டுவது ஒரே ரத்தம் என்ற பாசம்.. கட்டிய கணவர் காட்டுவது தாலி கட்டிய மனைவியென்ற பாசம்.. பெற்றெடுத்த பிள்ளை காட்டுவது தொப்புள் கொடி தந்த பாசம்.. உறவினர்கள் காட்டுவது சொந்தம் என்ற பாசம்..
     இவை எதுவும் இல்லாமல் நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வழியில் சந்திக்கும் சிலர் காட்டும் ஆத்மார்த்தமான பாசத்திற்கு எவ்விதம் கைம்மாறு செய்யப் போகிறோம்..?
     ஒரு பாடலில் சொல்வதைப் போல நான் பட்ட கடன் பூமியில் அதிகம் உண்டு.. அடைபட்ட கடனென்று எதுவும் இல்லை..
கைம்மாறு எதிர்பாராமல் மனதாரப் பாசத்தைப் பொழிந்த சிலரைப் பற்றி இந்த ஆசிரியர் கடிதத்தில் சொல்லப் போகிறேன்..
எனது குழந்தைப் பிராயத்திலே என்னைக் கொஞ்சி மடி தாங்கியது 'குள்ளம்மா' அத்தை.. அத்தைக்கு ஒரு குறையுண்டு.. இவர் கன்னித்தன்மை அடையாதவர்.. அதனால் பிறந்த வீட்டிலேயே இருந்து விட்டவர்.. திருமணம் என்பது கனவாக
ஆகி விட்டதினாலேயோ என்னவோ.. தாய்மை பாசத்துடன் குழந்தைகளை அரவணைத்துக் கொள்வார்.. அத்தையின் குறைபாட்டைக் கூற நேர்வதால் அவரை நான் எங்கு சந்தித்தேன் என்ற விவரத்தை இங்கே பதியப் போவதில்லை.. தாயின் முகம் பார்க்கும் இரண்டு வயதுக் குழந்தைப் பிராயத்தில் அவர் மடியிலிருந்த நினைவுண்டு..
நான் பிறந்தபோதே.. கையில் எடுத்துக் கொண்டார் என்று அம்மா சொல்வார்..
குள்ளம்மத்தையின் மற்றுமொரு அடையாளம் வெள்ளைப் பணியாரம்.. எனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காக தினந்தோறும் அவர் வீட்டில் வெள்ளைப் பணியாரம் செய்து ஊட்டுவாராம்.. அவர் வீட்டில் தொட்டில் கட்டிப் போட்டிருந்தாராம்.. வளர்ந்த பின்னால் அத்தை பற்றிய நினைவுகள் நிழல் போல என் நெஞ்சத்தில் நிறைந்திருந்தன.. நிழலை
நிஜத்தில் ஓர்முறை துரிகித்து விட வேண்டும் என்று துடித்தேன்.. அத்தையைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.. சமிபத்தில் அத்தையைத் தேடிச் சென்று சந்தித்தேன்..
அதே சிரிப்பு.. அதே தாய்மை தவளும் மங்களரமான முகம்.. தம்பிக்கு திருமணம் செய்து தம்பியின் பிள்ளைகளை தன் பிள்ளைகளாக பாவித்து வளர்த்துக் கொண்டிருந்தார்.. என்னைக் கண்டதும் அவள் விழிகளில் மின்னிய வாத்சல்யாம்..!
அந்த நொடிகள் பொக்கிசமானவை..
என் ஆறாம் வயதில் எனைத் தாலாட்டிய மற்றொரு அத்தையின் பெயர் நினைவில் இல்லை.. எனக்குத் தெரியாது என்று கூடச் சொல்லலாம்.. பொத்தாம் பொதுவில் அவரை 'போர்மேன் அத்தை..' என்றுதான் அழைப்பேன்..
அத்தைக்கு குழந்தைகள் இல்லை.. பிள்ளைக் கலி தீர்க்க நான் அவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொஞ்சுவார்.. மஞ்சள் நிறத்தில் இருப்பவர் எதற்காக மஞ்சளை அரைத்துப் பூசிப் கொள்கிறார் என்பது அன்றைய வயதில் எனக்குத் தீராத குழப்பமாக இருந்தது.. அத்தை மஞ்சளில் மூழ்கி எழுந்ததைப் போல முகம்,
கை, கால்கள் எங்கும் மஞ்சள் மணத்துடன் படு அழகாக இருப்பார்.. அயர வைக்கும் அழகு.. அவரது அழகில் ஈர்க்கப் பட்டுத்தான் நான் அவரையே சுற்றிச் சுற்றி
வருவேன்..
போர்மேன் மாமா வார இறுதிகளில் தான் வந்து போவார்.. மற்ற தினங்களில் அத்தை மட்டும்தான் தனித்து இருப்பார்.. வாடகை வீடு.. மாமா எங்கே வேலை பார்த்தார், எதற்காக அவர் வேலை பார்க்கும் ஊருக்கு அத்தையை அழைத்துப் போகாமலிருந்தார் என்பது யாருக்குமே தெரியாது.. அவர் போர்மேன் வேலை பார்ப்பவர் என்று மட்டும் அப்பா சொல்வார்.. அவருக்கு அத்தை தாலி கட்டிய மனைவியா..? என்ற கேள்வி இன்றளவும் என் நெஞ்சில் மிதக்கின்றது.. அத்தையின் கழுத்தில் கனத்த தாலிச்சரடு இருந்தது.. அவள் மஞ்சளில் மூழ்கி எழும் போதெல்லாம் தாலிச்சரடும் மஞ்சளில் தோய்க்கப்பட்டு புது மஞ்சள் நிறத்துடன் புத்தம் புதிதாக இருக்கும்... நூல்
சேலை.. கால் முழம் பூ.. இவற்றிலே தேவதையைப் போன்ற தேஜஸ்ஸீடன் இருக்க அத்தையால்தான் முடியும்..
வார இறுதிகளில் மாமா வரும்போது அல்வா வாங்கிக் கொண்டு வருவார்.. வாழையிலையில் மடித்துக் கட்டிய அல்வாப் பொட்டலத்தை அத்தை பத்திரப்படுத்தி வைத்து வாரம் முழுவதும் எனக்கு ஊட்டி விடுவார்.. பிந்தைய கால கட்டத்தில் ஓர் திரைப்படத்தில் வில்லன் அல்வாக் கொடுத்து கதாநாயகியை ஏமாற்றும் காட்சி வந்து பிரபலமான போது என் மனதில் போர்மேன் அத்தையை நினைத்து வலி ஏற்பட்டது..
அத்தையைப் பற்றி எவரும் தவறாகப் பேசியதில்லை.. அனைவரும் அவரிடம் மரியாதையாகத்தான் நடந்து கொண்டதாக என் நினைவில் உள்ளது.. அத்தையும் அப்படித்தான் இருந்தார்.. வீட்டை விட்டு வெளியில் வர மாட்டார்.. கோவிலுக்கு மட்டும் போவார்.. அப்போதும் என் கை பிடித்து துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டுதான் போய் வருவார்.. அத்தையின் மீது மஞ்சளும், மல்லிகைப் பூவின் மணமும் சேர்ந்த சுகந்தமான நறுமணம் கமழ்ந்து கொண்டிருக்கும்..
ஒருநாள் மாலை அத்தை என்னை அழைத்து மடியில் உட்கார வைத்து கண்ணீர் விட்டார்.. எனக்குத் தலைவாரிப் பூச்சூடி விட்டார்.. திண்பண்டங்களை என் கையில் தந்தார்.. வெகு நேரம் வரை அழுது கொண்டேயிருந்தார்.. ஏனென்று தெரியவில்லை.. ஏனென்று கேட்கவும் தெரியாத குழந்தைப் பிராயம் அது..
மறுநாள் அத்தையைத் தேடி அவள் வீட்டுக்குப் போன போது வீட்டு வாசலில் பூட்டுத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.. அத்தை இரவோடிரவாக வீட்டைக் காலி செய்து விட்டார் என்று அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் சொன்னதாக அம்மா சொன்னார்..
எங்கே சென்றார் என்று தெரியாமல் காற்றில் கலந்து விட்ட புகை போல மறைந்து விட்டார்.. 'போர்மேன் அத்தை..' தன்னலமில்லாமல் அவர் காட்டிய தாய்ப்பாசம் பசுமையாக என் மனதில் பதிந்திருக்கிறது.. குள்ளமத்தையின் முகவரியை அறிந்திருந்தேன்.. தேடிப் போய் சந்தித்து விட்டேன்.. போர்மேன் அத்தையின் 'முக'வரியும் எனக்கு நினைவில் இல்லை.. முகவரியும் தெரியாது.. எங்கே தேடுவன்..? எப்படிச் சந்திப்பேன்..?
அத்தையைப் பற்றிய பின்புலம் உறுதியானதாக இல்லாததால் அவரை நான் எங்கே சந்தித்தேன் என்ற விவரத்தை இங்கே பதியாமல் தவிர்க்கிறேன்.. இந்த உலகில் எங்கோ ஒர் மூலையில்.. 'போர்மேன் அத்தை..' இருக்கலாம்.. அவரது நல்வாழ்விற்கான பிரார்த்தனையை இங்கே சமர்ப்பிக்கிறேன்..
நான் அஞ்சல் துறையில் தேர்வானேன்.. கைக்குள் வளர்ந்தவள் என்பார்களே.. அது நான்தான்.. என் அப்பாவின் ஆளுமையின் கீழ் வளர்ந்தேன்.. அப்பா பெயருக்குத்தான் பள்ளி ஆளுமையின் கீழ் வளர்ந்தேன்.. அப்பா பெயருக்குத்தான் பள்ளி ஆசிரியர்.. ஹோதாவெல்லாம் நாட்டாமையைப் போல  இருக்கும்.. தன்னிச்சையாக செயல்பட விட மாட்டார்.. சந்தோஷ் சுப்ரமணியம் கதைதான்.. இதைச் செய்தால் அதைச் செய் என்பார்.. அதைச் செய்தால் இதைச் செய் என்று கத்துவார்.. அவர் சொல்வதைத்தான் நான் செய்தாக வேண்டும்.. அப்படியொரு அடாவடி அண்ணனுக்கு அடுத்து குடும்பத்திற்கு மூத்த பெண் என்று எனக்குப் மகுடன் சூட்டப் பட்டிருந்ததால் என்னைப் பெற்றவர்களின் கண்டிப்பும் அதிகாரமும் என்மீதுதான் முதலில் பாயும்.. அடுத்துத்தான் தங்கைகளுக்கும், தம்பிக்கும்..
இப்படியாகத்தானே நான் போஸ்டல் டிரெயினிங் செண்டரில் டிரெயினிங்கிற்காக கால் பதித்தேன்.. வழக்கம் போல அப்பா காவல் பொறுப்பேற்று ஹாஸ்டலில் விட்டுப் போக வந்திருந்தார்.. மற்ற டிவிசன்களில் இருந்து வந்தவர்களில் பலர் தனியாக வந்திருந்தார்கள்.. வயதுப் பெண்கள் தனித்துப் பயணம் செய்து வருவது சாத்தியமா என்ற பிரமிப்பு எனக்குள் எழுந்தது.. அவர்களை '' என்று பார்த்தேன்.. அவர்கள் சுதந்திரமாகப் பேசிச் சிரித்து வளைய வந்ததைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது..
போர்ஸ்டல் டிரெயினிங் சென்டரில் ஒரு படிவத்தை நிரப்பித் தரச் சொன்னார்கள்.. அதைப் படித்துப் பார்த்துப் பூர்த்தி செய்ய விடாமல் அப்பா பறித்துக் கொண்டார்.. எனக்குப் பதில் அவர் படித்து.. இங்கே இதை எழுது.. இங்கே அதை எழுது என்று கட்டளையிட அவர் சொன்னதை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தேன்.. கடைசியாக கையெழுத்துப் போடப் போகும் இடத்தில் கூட இங்கேதான் கையெழுத்துப் போடனும் என்று அவர் கை காட்டிப் படுத்தி எடுத்ததுதான் கொடுமையிலும் கொடுமை.. ஒரு வழியாக கையெழுத்திட்டு நிமிர்ந்த போதுதான்..
'சீனு அண்ணா..' வைப் பார்த்தேன்.. என்னை அப்பா பாடாய் படுத்திக் கொண்டிருந்ததை சுவராஸ்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.. அந்த சுவராஸ்யம் என்னை சங்கடப் படுத்தியது.. எல்லாம்.. இந்த அப்பாவால் என்ற கோபமும் வந்தது..
இப்படித்தான் நான் சீனு அண்ணாவை முதன் முதலாக சந்தித்தேன்.. அவருடைய தங்கை பத்மாவதி என்னைப் போல போஸ்டல் டிபார்ட்மெண்டில் தேர்வாகி இருந்தார்.. தங்கையை ஹாஸ்டலில் விட வந்தவர் நான் படிவத்தை பூர்த்தி செய்த லட்சணத்தை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார்.. பிந்நாள்களில் அடிக்கடி அந்தச் சம்பவத்தைச் சொல்லிச் சொல்லி சிரிப்பார்..
"உனக்கு கையெழுத்தை எங்கே போடனும்னு கூடத் தெரியாதா..? அதையும் உன் அப்பா உனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாரே.. ஹா.. ஹா.."
சீனு அண்ணா ஜாலியான சுபாவம் கொண்டவர்.. கண்களில் விசமம் வழிந்தோடும்.. அவரை விட இளைஞர்களையும் ஈர்க்கும் உற்சாகம் கொண்டவர்.. எனக்கு நேர் எதிர் குணாதியம்.. கலாட்டா செய்வதில் மன்னன்.. அவருடைய மகளின் திருமணத்திற்கு வந்திருந்த கொழுந்தியாளிடம் (மனைவியின் தங்கை..) "உன் கல்யாணத்தப்ப பார்த்தது.. இப்பத்தான் எங்க வீட்டில காலடி வைத்திருக்க.. உன் புருசனுக்கு என்மேல அவ்வ்வ்..வளவு நம்பிக்கை..!" என்று 'லந்து' செய்தார்..
பத்மாவதியின் உடல் பிறந்த அண்ணன் எனக்கு உடன் பிறவாத அண்ணனாக மாறியது விந்தையிலும் விந்தை..!
சீனு அண்ணா செண்டிமெண்ட்களுக்கு உட்படாதவர்.. அவருக்கும் செண்டிமெண்டுக்கும் ஏணியென்ன.. ஏரோப்பிளேன் விட்டாலும்கூட எட்டாது.. இருந்தும் அவர் எனக்கு அண்ணனானார்.. பத்மாவதியும் நானும் திண்டுக்கல் டிவிசன் என்பதில் ஒன்று பட்டோம்.. நீளமான பத்மாவதியின் தலைமுடி அவளுடைய முழங்கால்களையும் தாண்டி கெண்டைக் காலைத் தொடும்.. என்னைவிட ஆறு வயது மூத்த பத்மாவதி தனியார் பள்ளியொன்றில் ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்.. நானோ மாணவியாக இருந்து வேலைக்குத் தேர்வாகியிருந்தவள்.. சுயமாக அவர் செயல்பட.. நான் எதற்கெடுத்தாலும் தயங்குவேன்.. பயப்படுவேன்..
பத்மாவதியும் நானும் தோழிகளானோம்.. பத்மாவதிக்கு அப்பா, அம்மா கிடையாது.. சீனு அண்ணாதான் எல்லாமுமாக இருந்தார்.. சீனு அண்ணாவின் மனைவி பானு அண்ணி.. பத்மாவதியை விட இரண்டு வயது இளையவர்.. அக்கா மகள்.. அதனால் பத்மா, அண்ணியை 'பானு..' என்று பெயர் சொல்லித்தான் அழைப்பார்.. பிந்நாள்களில் நான் அண்ணியிடம் போனில் பேசும்போது..
"நான் யாருன்னு கண்டு பிடிங்க அண்ணி.." என்பேன்..
"முத்துலட்சுமிதானே.." உடனடியாக கண்டு பிடித்து விடுவார்..
"எப்புடிண்ணி..?" ஆச்சரியப்பட்டால்..
"என்னை அண்ணின்னு வாய் நிறையக் கூப்பிடறது நீ மட்டும்தானே.." என்று பிரியமாகச் சொல்வார்..
பானு அண்ணி எளிமையான சுபாவம் கொண்டவர்.. அதிர்ந்து பேச மாட்டார்.. அடாவடி சீனு அண்ணனுக்கு அப்படியொரு அமைதியின் சிகரமான மனைவி.. அவர்களுக்கு ஒரே மகள்.. திவ்யா..! அண்ணனின் குடும்பத்திலே நானும் ஒருத்தியான போது திவ்யாவுக்கு ஏழு வயது.. குழந்தை..!
நானும் பத்மாவும் தோழிகள் என்பதால் அண்ணனும், அப்பாவும் தோழர்களாக ஆனார்கள்.. டிரெயினிங் முடிந்து நான் வேலையில் சேர்ந்த போது அதிகாலை ஷிப்ட் போட்டு விட்டால் என் வீட்டிலிருந்து வந்து போகச் சிரமப் படுவேன்.. அண்ணனின் வீடு அலுவலகத்துக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது..
"மார்னிங் ஷிப்ட் போட்டா தங்கச்சி என் வீட்டில இருந்து போகட்டும் நைனா.." என்று வெக இலகுவாக என் சிக்கலைத் தீர்த்து வைத்தார்..
ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.. கைக்குள் வளர்க்கும் என் அப்பா என்னை அண்ணனின் வீட்டில் தங்கி அதிகாலை ஷிப்டிற்கு வேலைக்குச் சென்றுவர அனுமதித்தார்.. வேலை கூடுகிறதே என்று முகம் மாறாமல்..
"என்னை நம்பி உங்க வீட்டில் அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்களே.. அது பெரிய விசயம் இல்லையா..?" என்று என் குடும்பத்தைக் கொண்டாடினார் பானு அண்ணி..
ஜாலியான சீனு அண்ணா.. இளம் வயதில் இருக்கும் என்னைப் பார்க்கும் பார்வை அவருடைய ஏழுவயது மகள் திவ்யாவைப் பார்க்கும் பார்வையாகவே இருக்கும்.. ஒருமுறை நான் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்த போது இருட்டி விட்டது.. அன்று அவர்களின் திருமணநாள்.. பிரியாணி செய்திருந்தார்கள்.. எனக்காக சூடு குறையாமல் ஹாட்பாக்ஸில் வைத்திருந்து பரிமாறி சாப்பிட வைத்தார்கள்..
காலப் போக்கில் அண்ணனின் குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து விட்டேன்.. பத்மாவதிக்கும்.. எனக்கும் திருமணமாகி அவரவர் குடும்பங்கள் என்று ஒதுங்கி விட்டோம்.. பத்மா பேங்க் வேலைக்கு இடம் பெயர்ந்து சென்னைக்குச் சென்று வி.ஆர் வாங்கி சென்னையில் செட்டிலாகி விட்டார்.. நான் திருமங்கலம் திண்டுக்கல் என்று அல்லாடிக் கொண்டிருந்தேன்.. திண்டுக்கல்லில் நான் காலூன்றி சொந்தமாக வீடு கட்டி முடித்திருந்த சமயத்தில் சீனு அண்ணாவை மறுபடியும் சந்தித்தேன்..
ஏதோ ஞாபகத்துடன் திண்டுக்கல் முனிசிபாலிட்டி ஆபிசை நான் கடந்து போய் கொண்டிருந்த போது என் பெயரைச் சொல்லி யாரோ கூப்பிடுவதைப் போல இருந்ததில்
திரும்பிப் பார்த்தேன்.. திண்டுக்கல் முன்சிபாலிட்டி அலுவலகத்திலிருந்து சீனு அண்ணா வந்து கொண்டிருந்தார்..
"அண்ணா.."
எதிர்பாராத சந்திப்பில் சந்தோசப்பட்டு நின்று விட்டேன்..
"நீதானா இது..? கூப்பிடக் கூப்பிட யோசனையா போய்க்கிட்டு இருக்க.. அப்படியென்ன யோசனை..? நீ கூட இப்படி யோசிப்பியா..?" என்று ஆச்சரியப் பட்டார்..
அண்ணா 'தி.மு.க' கட்சியைச் சேர்ந்தவர்.. வைஸ் சேர்மன் பதவியிலிருந்தார்.. அவர் கட்சிக்காரர் என்றே எனக்குத் தெரியாது.. இதில் 'வைஸ் சேர்மன்' என்றதும் பேந்தப் பேந்த விழித்தேன்..
"இதில் மட்டும் மாறலை.. அப்படியேதான் முழிக்கிற.." என்று சிரித்தவர் வீட்டுக்கு அழைத்தார்..
அதே பானு அண்ணி.. இளமை மாறாத அமைதியுடன் இருந்தார்.. திவ்யா வளர்ந்து கல்யாண வயதில் அழகாக இருந்தாள்.. அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகியிருக்கிறது என்று அண்ணி சொன்னார்.. என் கணவரையும், மகனையும் விசாரித்தாள்..
இப்போது வீடு கட்ட, வாங்க எளிதாக லோன் கிடைப்பதைப் போல அப்போது லோன் கிடைக்காது.. வங்கிகளில் வீட்டுக்கடன் கொடுக்க மாட்டார்கள்.. சொசைட்டிகளில்தான் கிடைக்கும்.. எல்லோருக்கும் லோன் கிடைத்து விடாது..
நான் வீட்டை மாற்றியமைத்து மாடி கட்ட உத்தேசித்திருந்தேன்.. மாடியில் இரண்டு.. கீழ்தளத்தில் இரண்டு என்று நான்கு போர்சன்களாக கட்ட எண்ணம்.. கையில் இருந்த பணம் எனது எஸ்டிமேட்டிற்குப் போதாது.. அதை அண்ணியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது.. அதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த சீனு அண்ணா..
 "நாளைக்கு சொசைட்டிக்கு வா.. மேனேஜரைப் பார்க்கலாம்.." என்றார்..
மறுநாள் என் கணவரும், நானும் சொசைட்டிக்குப் போனோம்.. சீனு அண்ணா.. "என் தங்கை.." என்று என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்ததில் அனைத்து வேலைகளும் விரைவில் நடந்து அந்த வார இறுதியில் எனக்குக் கடன் கிடைத்து விட்டது.. அண்ணனிடம் நன்றி சொன்ன போது..
"எவ்வளவோ பேருக்கு எவ்வளவோ செய்கிறேன்.. என் தங்கைக்கு இதைச் செய்ய மாட்டேனா..?" என்றார்..
சீனு அண்ணா பதவியில் இருந்த போதே திவ்யாவின் திருமணம் நடந்தது.. எம்.எல்.ஏ மணிமாறன் அவர்களும் சீனு அண்ணாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.. திவ்யாவின் திருமணத்துக்கு நாங்கள் போன போது மணிமாறன் அவர்கள்தான் பந்தி விசாரணை செய்து கொண்டிருந்தார்..
மீண்டும் பிரிவு.. நான்கைந்து வருடங்கள் கழித்து சீனு அண்ணா வாக்கிங் வந்து கொண்டிருந்த போது சாலையில் சந்தித்தேன்.. இளைத்திருந்தார்.. பதவி காலம் முடிந்திருந்தது.. வீட்டிற்கு அழைத்தார்.. போனேன்.. வழக்கமான பாசத்துடன் காபி போட்டுக் கொடுத்தார் பானு அண்ணி.. வசதியான வீட்டை விட்டு எளிமையான வீட்டிற்கு மாறியிருந்தார்கள்.. அண்ணன் இளைத்திருக்கிறாரே என்று அண்ணியிடம் விசாரித்த போது அண்ணி அழுதார்..
சீனு அண்ணனுக்கு பிளட் கேன்சராம்.. நாள்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தாராம்.. நம்ப முடியவில்லை.. அந்த உடல் நிலையிலும் ஏதோ ஒரு ஜோக்கை சொல்லி விட்டுப் பகபகவென சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்..
அதுதான் சீனு அண்ணாவை கடைசியாக நான் பார்த்தது.. நான் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப் பட்டுத் திரும்பி வந்த போது சீனு அண்ணா இறந்து விட்ட செய்தி எனக்குக் காத்திருந்தது..
எதிர்பார்ப்பில்லாமல்.. இதை நான் உனக்குச் செய்தேன் என்று சொல்லிக் காட்டாமல் எனைத் தாங்கிய உறவுகள் இவர்கள்.. பாசம் காட்டியவர்கள்.. தாய்மடி தந்து தாங்கியவர்கள்.. பாதுகாத்தவர்கள்..
இப்போது சொல்லுங்கள்.. இவர்களுக்கு நான் பட்ட கடனை அடைத்து விட்டேனா..? அடைத்து விடத்தான் முடியுமா..?

- நட்புடன் -
முத்துலட்சுமி ராகவன்


134


மழையில்லாத இரவு நேரத்து வானம் பனிமேகம் சூழ அழகாக இருந்தது.. ஹாலில் இருந்த சோபாவில் கம்பளி மூடி சரிந்து உட்கார்ந்து தோட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நந்தினி.. மழையில்லாத வயநாட்டின் இரவுப் பொழுதுகள் அழகானவை என்று தோன்றியது.. மழை கொட்டிக் கொண்டிருப்பதும் அழகுதான்.. மித மிஞ்சிய அழகு தெவிட்டாதா..? அது போல்தான் வயநாட்டின் மழையும்.. நல்ல வேளையாக நந்தினியை ஜலதோசம் தாக்கவில்லை.. அது முற்றுகையிட முடியாதபடிக்கு அவள்தான் எக்ஸிமோக்கள் போல இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் பனிக்குல்லாயும் கனத்த ஸ்வெட்டருமாக காட்சியளிக்கிறாளே..
ரவிச்சந்திரனுக்கு அதில் பலத்த ஆட்சேபமுண்டு என்பதில் அவள் கன்னம் சிவந்தாள்.. அவளை ஊடுறுவிப் பார்க்கும் லேசர் பார்வைக்கொன்றும் குறைவில்லைதான்.. அந்தப் பார்வையோடு ஒரு ஏக்கப் பெருமூச்சையும் சேர்த்து வெளியிடுவான்.. அதுதான் சுகமான ஓர் இம்சை.. அது ஏன் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.. அவளுக்காக அவன் ஏங்குவதை உள்ளூர அவள் விரும்புகிறாளா..? ரசிக்கிறாளா..?
ஆழ்கடலின் ஆராய்ச்சியைப் போல ஆழ்மனதின் இந்த ஆராய்ச்சிகளின் பக்கம் அவள் தலை வைத்துப் படுப்பதில்லை.. அவள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று அறிய அவள் அச்சம் கொள்கிறாளா என்ற வினா அவளுக்குள் சுழன்று கொண்டுதான் இருக்கிறது.. அதற்கு விடை காண அவள் முயல்வதேயில்லை..
இரவு உணவுக்குப் பின்னால் அவள் அறையின் ஜன்னல் வழியாகத் தோட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்தபடி சற்று நேரம் உட்கார்ந்திருப்பது வழக்கம்.. ரம்யாவுடன் அவள் அறைக்கு வந்த ரவிச்சந்திரன் அவள் ஜன்னலோரமாக உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டு புருவங்களை உயர்த்தி அவளைக் கிறங்கடித்தான்..
இவன் ஏன் இத்தனை அழகனாக இருந்து தொலைக்க வேண்டும்.. அவளை மயக்கித் தொலைக்க வேண்டும் என்ற பொருமலோடு..
"என்ன்ன்ன்...ன...?" என்றாள் நந்தினி..
ரம்யமாலினி பக்கத்தில் இருந்ததால் எதற்காக இந்த கோபம் என்று வெளிப்படையாக விசாரிக்க முடியாமல் அவன் புருவங்களையும் இமைகளையும் சுருக்கி ஓர் பார்வை பார்த்து விட்டு ஏன் என்று கேட்பதற்காக புருவங்களை உயர்த்தி மறுபடியும் அவளை கிறக்கடித்துத் தொலைந்தான்..
'சும்மாதான் இருந்து தொலையேண்டா..'
தாள முடியாத தாபம் கலந்த தவிப்போடு அவள் வாய்க்குள் மொணமொணத்தாள்.. அதை உற்றுக் கேட்ட ரம்யமாலினி..
"அண்ணா.. உன்னைத்தான் தாளித்துக் கொட்டிக் கிட்டு இருக்காங்க.. ஹா..ஹா.." என்று வாய் பொத்தி சிரித்தாள்..
"கேட்டுக்க.. எதுக்கெடுத்தாலும் இவளுக்கே சப்போர்ட் பண்ணுவியே.. மேடம் என்ன செய்கிறாங்கன்னு பார்த்தியா.. கொஞ்சம் கூட பாஸ்ன்னு பயப்பட மாட்டா.. சான்ஸ் கிடைத்தாப் போதும்.. தாளித்துக் கவிழ்த்திருவா.." ரவிச்சந்திரனின் பார்வை அவள் மீது படிந்து மேய்ந்தது..
'பக்கத்திலே தங்கச்சியை வைத்துக்கிட்டுப் பார்க்கிற பார்வையைப் பாரேன்.. ரஸ்கல்..' நந்தினி தவித்துப் போனாள்..
"இங்கே உட்கார்ந்துக்கிட்டு என்ன பண்றீங்க.." ரம்யமாலினி சுவாதீனமாக நந்தினியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தபடி கேட்டாள்..
"ச்சும்மா.. தோட்டத்தை வேடிக்கை பார்க்கிறேன்.."
"யூசுவலா.. நைட் டின்னர் சாப்பிட்டு வந்தவுடன் நீங்க தோட்டத்தை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பிச்சுடறிங்க.. அன்றைக்கு நான் வந்தப்பகூட இங்கேதான் உட்கார்ந்திருந்தீங்க.."
"யு ஆர் கரெக்ட் ரம்யா.. நைட் டின்னர் முடிஞ்சு வந்ததும் நான் இங்கே உட்கார்ந்து தோட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன்.. நைட் டயத்தில இருக்கிற அமைதி பகலில் இருக்கறதில்லை.."
"சரிதான்.. பட்.. எப்போதான் தூங்குவீங்க..?"
"தூக்கம் வர்றப்போ தூங்குவேன்.."
"எப்போதான் தூக்கம் வரும்..?"
"அது எப்ப வரும் எப்படி வரும்ன்னு தெரியாது.. வர்றப்ப தானா வந்திரும்.."
"செம ஸ்லாங்.. சூப்பர் ஸ்டாரோட டயலாக்கை பிய்த்து உதறாருகிறாங்கல்ல அண்ணா.."
"அது சூப்பர் ஸ்டார் பேசின டயலாக்.. எழுதினது வேற ஒருத்தங்க.." வியாக்கினம் பேசினான் ரவிச்சந்திரன்..
'நீ இருக்கியே..' என்று ஒரு பார்வை பார்த்தாள் நந்தினி..
'யெஸ்.. நான் இருக்கேன்.. நீயும் கூட வா.. சேர்ந்து இருக்கலாம்..' அவன் கண்கள் அழைத்தன..
'எப்படிப் பார்க்கிறான் பார்..' நந்தினிக்குள் எதுவோ நிகழ்ந்தது..
ரவிச்சந்திரன் அவள் பார்வையில் மட்டும் படும்படி ரம்யமாலினியின் பார்வைக்க மறைவாய் நின்று அவளைப் பார்த்துக் கண்சிமிட்டினான்.
'கடவுளே..!' வியர்த்து விட்டது நந்தினிக்கு..
குளிர் நிரம்பிய அந்த இரவுப் பொழுதில் அவனது அழைக்கும் பார்வை கதகதப்பை ஊட்டும் கணப்பாய் அவளுக்குள் புகுந்து சுகம் நிரம்பிய ஓர் அவஸ்தையை உண்டு பண்ணியது..
இளமைப் பருவத்தின் புரிபடா உணர்வுகளுடன் போராட நேரிடுவதைப் போன்ற கொடுமை வேறேதும் இல்லை..
நந்தினிக்கும் ரவிச்சந்திரனுக்கும் இடையில் நடந்து கொண்டிருந்த உணர்ச்சிப் போராட்டத்தைக் கவனிக்காமல் ரம்யமாலினி எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.. அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்வையில் நந்தினியின் காதுகளில் ரம்யமாலினி பேசிய எந்த வார்த்தைகளுமே நுழையவில்லை.. தன் போக்கில் ஊம் கொட்டித் தலையாட்டியபடி மனம் படபடக்க ரவிச்சந்திரனைப் பார்ப்பதும் அவன் தீர்க்கமாக ஓர் பார்வை பார்த்து வைத்தால் பயந்து போய் தலையைக் கவிழ்ந்து கொள்வதுமாக இருந்தாள்..
"ஏன்னு சொல்லுங்க.."
ரம்யமாலினி நந்தினியின் தோளைப் பிடித்து உலுக்கினாள்..
நந்தினி எதையென்று சொல்லுவாள்..? ரம்ய மாலினி கேட்ட 'ஏன்' எதைப் பற்றிய 'ஏன்' என்றே அவளுக்கு விளங்கித் தொலைக்கவில்லை.. இந்த லட்சணத்தில் ஏன்னு சொல்லுங்க என்று ரம்யமாலினி அடம் பிடித்தால் அவள் என்னதான் செய்வாள்..?
"என்னங்க.. இந்த விழி விழிக்கறீங்க.. இங்கே பார்ப்பதை விட மாடி ஹாலில் உட்கார்ந்து பார்த்தால் தோட்டம் மட்டுமில்லை.. இந்த ஊரோட வியு பாயிண்ட்ஸே பிரமாதமாத் தெரியும்.. அங்கே உட்கார்ந்து பார்க்கிறதை விட்டு விட்டு ரூமுக்குள்ளே தனியா உட்கார்ந்தா வேடிக்கை பார்ப்பீங்க..?"
ரம்யமாலினி  சொல்வது உண்மைதான்.. மாடி ஹால் முழுக்க முழுக்க கண்ணாடிகளால் மூடப் பட்டிருக்கும்.. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் உள்ளே எதுவும் தெரியாது.. உள்ளேயிருந்து பார்த்தால் வெளியில் இருக்கும் அத்தனை வியு பாயிண்ட்ஸீம் பிரமாதமாகத் தெரியும்..
நந்தினிக்கும் அங்கிருந்து வேடிக்கை பார்க்கப் பிடிக்கும்தான்.. அரண்மனைக்கு வந்த புதிதில் மாடி ஹாலின் பிரம்மாண்டமான அழகில் சொக்கிப் போய் அங்கேயிருந்த சோபாக்களில் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்ததுண்டு.. அப்படி வேடிக்கை பார்க்கும் போதுதான் அஜந்தாவிடம் மாட்டிக் கொள்கிறாளே.. எதற்கு வம்பு என்றுதானே அறையின் ஜன்னலைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்..
அதைச் சொன்னதும் ரம்ய மாலினி பல்லைக் கடித்தாள்..
"பார்த்தியா அண்ணா.. அவள்தான் இந்த அரண்மனைக்குச் சொந்தக்காரி போலவும் நாமெல்லாம் யாரோ போலவும் பிஹேவ் பண்றா.. பாட்டியும் அவளுக்குச் சப்போர்ட் பண்றாங்க.."
'நாமெல்லாம்..' என்று அவள் நந்தினியையும் கூட்டுச் சேர்த்துக் கொண்டதில் மனதுக்குள் இதமாக உணர்ந்தாள் நந்தினி.. ரம்யமாலினியின் பெருந்தன்மையில் மனம் நெகிழ்ந்தாள்.. அஜந்தாவின் மாமன் மகளுக்கு இப்பேற்பட்ட பரந்த மனதா..?
'வீணா அத்தையின் மகள் இப்படித்தான் இருப்பாள்.. அவந்திகாவின் மகள் வேறு எப்படி இருப்பாள்..?'
"நாம்தான் அவளை வளர்த்து விடறோம்.. அவளைக் கண்டு பயந்து ஒதுங்கிப் போனா அப்படித்தான் பிஹேவ் பண்ணுவா.." ரவிச்சந்திரன் கோபமாகச் சொன்னான்..
இது அவளுக்கானது என்பதில் நந்தினி பார்வையை உயர்த்தி ரவிச்சந்திரனைப் பார்த்தாள்.. அவனது விழிகளில் இருந்த கோபத்தில் திகைத்துப் போனாள்..
'இவன் எதுக்காக கோவிச்சுக்கிறான்..? இவனோட அத்தை மகளைக் கண்டா பயந்து ஒதுங்கித்தானே ஆகனும்..? வில்லங்கம் பிடிச்சவ.. வம்புக்கும் வந்துட்டு நாம எதையாச்சும் வாயிருக்க மாட்டாம சொல்லிட்டா அதை அப்படியே திரிச்சு ஒன்றுக்கு கோடியா பாட்டியிடம் பத்த வைச்சுடறாளே.. அவளைக் கண்டா பயந்து ஒதுங்கித்தானே ஆகனும்..?'
"வாயடிக்கிறதெல்லாம் நம்மிடம்தான்.. அவளைக் கண்டா வாலைச் சுருட்டி வைத்துக்கிட்டு ரூமுக்குள்ள பதுங்கிக்கிறது.. இதில பெரிய ஜான்ஸிராணி போல பேசியாகிறது.." ரவிச்சந்திரன் தாக்கினான்..
"என்னங்க நந்தினி அண்ணன் இப்படித் தாக்குது..?" ரம்ய மாலினி தூண்டி விட்டாள்..
"உங்க அத்தை மகளைக் கண்டாப் பதுங்காம என்ன செய்கிறதாம்..? அவதான் எதுக்கெடுத்தாலும் பாட்டின்னு கூவி பஞ்சாயத்தைக் கூட்டிடறாளே.. பாட்டி என்னைக் கூப்பிட்டுக் கேள்வி கேட்டாப் பரவாயில்லை.. அத்தையைக் கூப்பிட்டு விடறாங்களே.. என்னால் பாட்டியிடம் அவங்க பேச்சு வாங்கனுமா..?"
வீணாவுக்காக நந்தினி அஜந்தாவிடம் வம்பு வளர்க்காமல் ஒதுங்கிப் போகிறாள் என்பதில் ரவிச்சந்திரனின் முகம் கனிந்தது.. அண்ணனும் தங்கையும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்..
"அம்மா இவங்களைக் கொஞ்சறதிலயும் ஓர் அர்த்தம் இருக்கு அண்ணா.." என்றாள் ரம்யமாலினி..
"யெஸ்.. யெஸ்.. என்னமா பாவம் காட்டறா.. அம்மாவுக்காக அஜந்தாவிடம் புறமுதுகு காட்டறாளே.. வாட் எ அபெக்சன்..! வாட் எ அபெக்சன்..! வாவ்.."
ரவிச்சந்திரன் புகழ்கிறானா இல்லை இகழ்கிறானா என்று தெரியாமல் குழம்பிப் போனாள் நந்தினி..
'இவன் என்னதான் சொல்கிறான்..? இவன் பேச்சைக் கேட்டா அப்ரிசியேட் பண்றதைப் போல இல்லையே..'
"மேடம் என்னோட கெஸ்ட்டா வந்திருக்காங்க ரம்யா.. அஜந்தாவைக் கண்டு பயந்து இவங்க ஒதுங்கிப் போனா அது எனக்குத்தான் குறைவு.. சொல்லி வை.."
"ஏன்..? நீ இங்கேதானே இருக்கிற..? நீயே சொல்லி வைத்தால் ஆகாதா..? நானும் நந்தினியும் பிரண்ட்ஸா இருக்கிறது உனக்குப் பொறுக்கலையா...? எங்க பிரண்ட்ஷிப்பை கட் பண்ண இண்டர்நேசனல் லெவல்ல சதி பண்ற.. பார்த்தியா..?"
"ஆமாமாம்.. மூழ்காத ஷிப் உங்க பிரண்ட்ஷிப்தான்.. போவியா.. லுக் நந்தினி.. இனிமே நைட் டின்னர் முடிந்ததும் நீ மாடி ஹாலில் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து சீனரியை ரசிச்சுட்டு அப்புறமாத்தான் உன் ரூமுக்கு வர்ற.. மனசிலாயி.."
"மனசில் ஆகலை பாஸ்.. இது அநியாயம்.. உங்களிடம் வேலை பார்த்தா நீங்க இப்படியெல்லாம் ரூல் போடுவிங்களா..?"
"இதுக்கு மேலேயும் போடுவேன்... நைட் டின்னருக்குப் பின்னாலே நீ மாடி ஹாலில் உட்கார்ந்துட்டுத்தான் ரூமுக்கு வரனும்.. திஸ் இஸ் மை ஆர்டர்.."
கட்டளையை சிரமேற்கொண்டாக வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளான நந்தினி.. அடுத்தடுத்து வந்த நாள்களில் இரவு உணவுக்குப் பின்னர் மாடி ஹாலில் உட்கார்ந்து தோட்டத்தை ரசிக்க ஆரம்பித்தாள்..
அஜந்தா வம்புக்கு வந்தாள்தான்.. அவளாவது நந்தினியை சுதந்திரமாக நடமாட விடுகிறதாவது.. அவள் வம்பு வளர்க்க வாய் திறக்கும் சமயத்தில் மிகச் சரியாக ரவிச்சந்திரன் அங்கே பிரசன்னமாகி விடுவான்.. கூர்மையான அவனது பார்வை வீச்சைத் தாங்க முடியாமல் ஓடி விடுவாள் அஜந்தா..
"எத்தனை நாள் நீங்க காவல் காக்க முடியும்..?" நந்தினி கவலைப்பட்டாள்..
"தேவைப்படுகிற வரைக்கும்.." என்றான் ரவிச்சந்திரன்..
எதுவரை அவனுடைய காவல் தேவைப்படும் என்று அவனும் விளக்கம் சொல்லவில்லை.. அவளும் கேக்கவில்லை.. எது எப்படியோ.. நந்தினியின் ஆசைப்படி அவள் மாடி ஹாலில் உட்கார்ந்து இரவுப் பொழுதில் தோட்டத்தின் அழகு எப்படிப் பரிமளிக்கிறது என்று மனமாற பார்த்து ரசிக்க முடிந்தது.. அது ஒரு வரம் என்று
அவள் மனம் சொல்லியது..










Name

அகல்விளக்கு,24,அக்கினிப் பறவை.,15,அடுத்தடுத்து,1,அம்மம்மா.. கேளடி தோழி...!,98,அழகான ராட்சசியே,103,இதயத்தின் சாளரம்,31,இது நீரோடு செல்கின்ற ஓடம்...,103,உயிரே உனைத் தேடி ...,34,உயிர்தேனே..! உன்னாலே.. உயிர்த்தேனே..,33,உன்னோடு நான்,25,ஊமையின் ராகம்,32,எங்கிருந்தோ ஆசைகள்...,15,எண்ணியிருந்தது ஈடேற,238,என்னவென்று நான் சொல்ல ?,1,ஏதோ ஒரு நதியில்...,29,கடாவெட்டு,1,கல்யாணமாம் கல்யாணம்,1,காற்றோடு தூது விட்டேன்,26,கானல்வரிக் கவிதை,46,கோமதியின் கோபம்,1,சங்கமித்த நெஞ்சம்,40,சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்,24,சொல்லாமலே பூப்பூத்ததே ..,35,தஞ்சமென வந்தவளே,33,தென்னம்பாளை,1,தேரில் வந்த திருமகள் ..!,1,தொடுவானம்,18,நதியோரம்,34,நதியோரம் நடந்தபோது,24,நிலாவெளியில்,17,நிழல் ஆட்ட யுத்தம்,1,நெஞ்சமடி நெஞ்சம்,34,புதிதாக ஒரு பூபாளம்..,34,பூமிக்கு வந்த நிலவு,32,பூவே மயங்காதே,33,பொதிகையிலே பூத்தவளே,78,மகராசி,3,மழைச்சாரலாய் மனம் நனைத்தாய்...,32,முகங்கள் -part -II,3,முகில் மறைத்த நிலவு.,14,மூரத்தியின் பக்கங்கள்,11,மைவிழியே மயக்கமென்ன ?,1,யார் அந்த நிலவு ?,33,ராக்கெட்,1,வாங்க பேசலாம்,9,
ltr
item
Muthulakshmi Raghavan Novels: எண்ணியிருந்தது ஈடேற -34
எண்ணியிருந்தது ஈடேற -34
https://1.bp.blogspot.com/-Ru6KiNUnm88/XUe2y54LpAI/AAAAAAAAArU/sz3RLdc7PQYg1ApQA3-vfOKHPEIX2U1MQCPcBGAYYCw/s320/8_Part%2B-%2B2.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-Ru6KiNUnm88/XUe2y54LpAI/AAAAAAAAArU/sz3RLdc7PQYg1ApQA3-vfOKHPEIX2U1MQCPcBGAYYCw/s72-c/8_Part%2B-%2B2.jpg
Muthulakshmi Raghavan Novels
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/2019/11/enniyirunthathueedera-34.html
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/
https://www.muthulakshmiraghavannovels.com/2019/11/enniyirunthathueedera-34.html
true
5064978942293848112
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share. STEP 2: Click the link you shared to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy